საუკეთესო ძაღლის ჯიშები

გერმანული ნაგაზი

zoo — Mon, 23 Jul 2012 18:22:15 GMT

სიმაღლე:ხვადი 60-65 სმ, ძუ 55-60სმ.
წონა:ხვადი 30-40 კგ, ძუ 25-35კგ
სიცოცხლის ხანგრძლივობა:8-10წელი
წარმომავლობა:გერმანია

ხასიათი. გერმანული ნაგაზი – ყველაზე ძლიერი და, მრავალი მეძაღლის მოსაზრებით, ყველაზე ჭკვიანი ძაღლია. იგი მამაცი, გონებამახვილი, პატრონის ოჯახის მიმართ არაჩვეულებრივად ერთგული ძაღლია, მეგობრულია ბავშვებთან, ადვილად იწვრთნება, ეჭვიანია უცხოებისადმი, ფხიზელი და ყურადღებიანია, უყვარს მუშაობა, აქვს თვითსწავლების შესანიშნავი უნარი. გამოყენება. გერმანული ნაგაზი არ არის მხოლოდ შესანიშნავი მწყემსი და დარაჯი საველე საქონლისათვის. ეს ძაღლები მამაცად იბრძოდნენ მეორე მსოფლიო ომის დროს. ისინი მსახურობენ პოლიციაში (მათ კვალის აღება რამდენიმე დღის გასვლის შემდეგაც კი შეუძლიათ), ჯარში, მუშაობენ წითელ ჯვარში, მათ იყენებენ ადამიანთა საძებნად მიწისძვრებისა და ჩამოზვავებების დროს, იყენებენ მაშველთა როლში წყალში, მთებში, ხანძრების დროს. არ არის არაფერი ისეთი, რასაც ისურვებთ ძაღლისაგან და ამას არ გააკეთებს გერმანული ნაგაზი. იგი უბადლო პირადი მცველია თავისი შესანიშნავი დაცვითი რეფლექსისა და ელვისებრი შეტაკებების წყალობით.დაკუნთული, პროპორციული სხეული მსხვილი ძვლებით. ყურები დაცქვეტილი, თუმცა ექვს თვემდე ლეკვებს შეიძლება ქონდეს ჩამოკიდებული. ერთი შეხედვითაც ეტყობათ რომ არიან ძალინ ძლიერი და გამძლე ძაღლები. შეფერილობა შავი მკერდი და მუცელი ყვითელი ან ყავისფერი. თვალები მუქი

ჯიშის აღწერა
გერმანულ ნაგაზებს აქვთ ძლიერი, დაკუნთული, პროპორციული სხეული მსხვილი ძვლებით. ყურები დაცქვეტილი, თუმცა ექვს თვემდე ლეკვებს შეიძლება ქონდეს ჩამოკიდებული. ერთი შეხედვითაც ეტყობათ რომ არიან ძალინ ძლიერი და გამძლე ძაღლები. შეფერილობა შავი მკერდი და მუცელი ყვითელი ან ყავისფერი. თვალები მუქი.

ხასიათი
გერმანული ნაგაზი ერთერთი ყველაზე ძლიერი და ჭკვიანი ძაღლია. არის ძალიან მამაცი, საიმედო და პატრონის ოჯახის ერთგული. ადვილად იწვრთნება მისი გაწვრთნა პატრონსაც შეუძლი. ძალიან უყვარს ბავშვები.

დანიშნულება
გერმანულ ნაგაზებს იყენებენ პოლიციაში, მას შეუძლია რამოდენიმე დღის მერეც აიღოს კვალი. ჯარში გამნაღმველებად. არის კარგი პირადი მცველი, მწყემსი და მონადირე.

კავკასიური ნაგაზი

zoo — Mon, 23 Jul 2012 17:16:55 GMT

სიმაღლე:ხვადი 68 -75სმ, ძუ 63 -70სმ.

წონა:ხვადი 45 -75კგ. ძუ 42 -70კგ.
სიცოცხლის ხანგრძლივობა: წელი 9-11
წარმომავლობა:კავკასია

წარმომავლობა
კავკასიური ნაგაზი საქართველოს ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილის მთიან რაიონებში წარმოიშვა, მრავალი საუკუნის წინ. გამოიყენება საქონლის და სხვადასხვა ობიექტის დასაცავად. ერთგულია პატრონისა და მისი ოჯახის წევრების მიმართ, უყვარს ბავშვები. კავკასიური ნაგაზი კარგად ეგუება ყველა კლიმატს.კავკასიონში გამოყვანილი ეს უზარმაზარი სამწყემსო ძაღლი მიეკუთვნება უძველესი სამწყემსო და სადარაჯო ძაღლთა ტიპს, რომელიც პირველ ევროპულ სახელმწიფოებზე დიდი ხნით ადრე წარმოიშვა. ამჟამად, მისი ნახვა შეიძლება ყოფილი საბჭოთა კავშირის მთელ ტერიტორიაზე. ველში მობინადრე კავკასიური ნაგაზი უფრო მაღალფეხება, აგებულობისა და ბეწვის ტიპით კი უფრო მეტად ვარირებს, ვიდრე მისი მთის ნათესავი. კავკასიური ნაგაზი განთქმულია უბადლო სადარაჯო ძაღლის სახით. პირველი სტანდარტი 1931 წელს მიიღეს.

ჯიშის აღწერა
კავკასიური ნაგაზი არის დიდი ზომის, ძლიერი აგებულების მქონე, უცხოსადმი უნდო და ყოველთვის საკუთარ ძალაში დარწმუნებული ძაღლი. თავი- დიდი და განიერი, ზედმეტი ნაოჭებისა და დანაკეცების გარეშე. თავის ქალა მასიური აქვს, კარგად განვითრებული. შუბლი დაბალი და განიერი. ცხვირი განიერი, ნესტოები ძირითადად შავი ფერის. დინგი თავის ქალის სიგრძეზე ოდნავ ნაკლები, განიერი. ტუჩები კარგად განვითარებული, ელასტიკური და ყბებზე კარგად აკრული, ტუჩების კუთხე- მშრალი. კავკასიური ნაგაზის კბილები და ყბები ძლიერია, ყბები კარგად აქვს განვითარებული, დიდი ზომის, თეთრი ფერის, ძლიერი, ერთმანეთთან ახლოს ჩასმული კბილებით ყოველგვარი სიმეჩხერის გარეშე. თვალები საშუალო ზომისაა, ოვალური ფორმის, ღრმად ჩასმული. პროპორციულად განლაგებული სახის არეზე. ძირითადად მუქი ფერის. ღია ფერის თვალი დასაშვებია მხოლოდ თეთრი და ყავისფერი ძაღლებისათვის. კავკასიური ნაგაზის ყურები ჩამოყრილი, საკმაოდ მაღლა დასმულია, დასაშვებია მოკლედ კუპირებული. კისერი მოკლე, განიერი და მძლავრი, კარგად დაკუნთული. კორპუსი-მძლავრი. ზურგი-განიერი, სწორი და კუნთოვანი. წელი ძლიერი, მოკლე და განიერი. კრუპი ოვალური ფორმის, ოდნავ დახრილი. მკერდი-განიერი, ოვალური, მაგრამ არაკასრისებური ფორმის, ღრმა. კუდი-მაღლა დასმული, ჩამოკიდებულ მდგომარეობაში წვდება სახტომ სახსარს. სიარულის დროს კუდი დააქვს ნებისმიერ მდგომარეობაში. დასაშვებია კუდის კუპირება. კავკასიურ ნაგაზს აქვს მასიური, კარგად განვითარებული და გამოხატული ძვალი, ძლიერი კუნთოვანი სისტემა. დამახასიათებელია სქელი და ელასტიკური კანი. კიდურები. წინამხარი სწორი და მძლავრი. მაჯა-მოკლე, მძლავრი და ვერტიკალური. სახტომი სახსარი-ძლიერი, განიერი, საკმაოდ ღია კუთხით. ტერფი-ვერტიკალური, მძლავრი, საშუალო ზომის. თათები დიდი ზომის, კომპაქტური, ოვალური ფორმის, კარგად შეკრებილი. ხვადი გაცილებით მასიური, დიდძვლიანი და მძლავრია. აქვს უფრო მასიური თავი, კარგად გამოხატული ყვრიმალებით. ძუ, ისევე როგორც ხვადი, ძლიერი, უხეში კონსტიტუციის მქონე ძაღლია. კავკასიური ნაგაზის ბეწვი სწორია და უხეში, კარგად განვითარებული თივთიკით, კარგად მომჯდარი სხეულზე. შეფერილობა-ნებისმიერი ყველანაირი კომბინაციით. კავკასიური ძაღლი გამძლე ძაღლია, არ საჭიროებს დიდ მოვლას და ადვილად ეგუება ნებისმიერ კლიმატს. ჭეშმარიტი დარაჯი ხშირად ლოიალურია უცხოების მიმართ. კავკასიური ნაგაზი დამოუკიდებელი ძაღლია, ფლობს დიდ ნებისყოფას და არანაირად არაა განკუთვნილი სუსტი ან გამოუცდელი მფლობელისათვის, რადგან აღზრდისთვის საჭიროებს მკაცრ და გამოცდილ ხელს. ძალზე მნიშვნელოვანია სწორი სოციალიზაცია.
აღწერა - კავკასიური ნაგაზის თავი მასიური და ფართოა. შუბლიდან დრუნჩზე გადასვლა მკვეთრადაა გამოხატული. დრუნჩი შედარებით მოკლეა, მაგრამ ცხვირის მსხვილი შავი ან ყავისფერი შეფერილობის ბიბილოთი. ტუჩები სქელია, თუმცა მჭიდროდ შემკული. თვალები შედარებით პატარაა, ოვალური ფორმის, მუქი. ყურები – მაღლაა დასმული, კუპირებული ან ბუნებრივი – დაკიდებული, მოკლე. კორპუსი ოდნავ გაჭიმული ფორმატისაა, კისერი – მძლავრი, მოკლე, მკერდი – ღრმა, ფართო, ოდნავ კასრისებრი. ზურგი ღონიერი და სწორია, წელი – მოკლე, გავა – ფართო, კუნთოვანი, თითქმის ჰორიზონტალური. მუცელი ზომიერად აწეულია. კიდურები ძლიერია, საშუალო კუთხეებით, თათები – ძალიან დიდია, ოვალური და კომპაქტური. კუდი დასმულია მაღლა, ჩამოშვებულია დაბლა ნამგალის, კავის ან რგოლის ფორმით. იშვიათად დაშვებულია კუდის კუპირება. ბეწვი სწორი და უხეშია, უფრო მოკლეა თავზე და კიდურების წინა ზედაპირზე. არსებობს თმიანი საფარველის რამდენიმე სახეობა: გრძელი ბეწვი, ფაფარით, ანაძენძით და ნაკრტენით; საშუალო სიგრძის ბეწვი ფაფარის, ანაძენძის ან ნაკრტენის გარეშე; მოკლე, მაგრამ მჭიდრო ბეწვი, ფაფარის, ანაძენძის და სხვათა გარეშე. შეფერილობა: ნაცრისფერი სხვადასხვა ელფერით (თითქმის შავიდან ჩალისფერ-ნაცრისფერამდე) წითლისადმი ტენდენციით; ერთიანი (თეთრი, წითელ-ყავისფერი); ვეფხვისებური, ამლაკი ან წინწკლებიანი.
ყოლა და მოლვა. კავკასიური ნაგაზი – არ არის საქალაქო ძაღლი, სამაგიეროდ ქალაქგარეთა სახლისთვის უკეთესი დარაჯის მოძებნა რთულია. ბეწვის მოვლისათვის საკმარისია კვირაში ერთხელ ძაღლის ჯაგრისით ვარცხნა.

ხასიათი
კავკასიური ნაგაზი ფხიზელი, ყურადღებიანი, ძლიერი დამცველობითი ინსტინქტისა და გაწონასწორებული ფსიქიკის მქონე ძაღლია. უნდო და აგრესიული უცხოს მიმართ, ერთგული, გულადი, მოსიყვარულე მფლობელებისა და მისი ოჯახის წევრებისადმი. არის კარგი კომპანიონი.

დანიშნულება
კავკასიური ნაგაზი გამოიყენება საქონლის, სხვადასხვა ობიექტების დასაცავად

ლაბრადორი

zoo — Sat, 21 Jul 2012 12:10:21 GMT

სიმაღლე მინდაოში:

ხვადი: 56_57სმ
ძუ: 53_56სმ
წონა:
ხვადი: 35_38კგ
ძუ: 30_33კგ
შეფერილობა: შავი, ყავისფერი, ჩალისფერი
წარმომავლობა: დიდი ბრიტანეთი

პირველი ლაბრადორები დიდ ბრიტანეთში დაახლოებით 170 წლის წინ გამოჩნდნენ. არსებობს ვარაუდი, რომ ისინი მეზღვაურებმა კუნძულ ნიუფაუნდლენდიდან შემოიყვანეს (თუმცა ლაბრადორის ზუსტი წარმომავლობა ჯერ კიდევ დაუდგენელია). სპრაკი წიგნში ლაბრადორ რეტრივერი წერდა, რომ 1822 წელს ბ.ე. კორმაკერმა, კუნძული ნიუფაუნდლენზე მოგზაურობისას, ნახა ზუსტი ასლი დღევანდელი ლაბრადორისა, უჩვეულოდ ჭკვიანი, შავი ძაღლები, რომელთაც ადგილობრივი მკვიდრნი ძირითადად სანადიროდ გამოიყენებდნენ. 1845 წელს ფატი წიგნში "ძაღლი” მიუთითებდა, რომ ევროპაში კუნძულ ნიუფაუნდლენდიდან შემოიყვანეს ორგვარი ტიპის შავი ძაღლი: ერთი_საშუალო ტანის და შედარებით მოკლებეწვიანი (ლაბრადორ რეტრივერი), ხოლო მეორე_ შედარებით დიდტანიანი და გრძელბეწვიანი (ნიუფაუნდლენდი). ფატის აღნიშვნით, ამ ორი, სხვადასხვა ტიპის ძაღლს მშობლიურ ქვეყანაში უპრობლემოდ აჯვარებდნენ; თავიანთი თითქმის ერთნაირი სამუშაო თვისებების გამო. ლორდი ჯორჯ სკოტი 1939 წელს წერდა, რომ მან საკუთარი თვალით ნახა, ნიუფაუნდლენდზე შეჯვარებულმა ნიუფაუნდლენდმა როგორ გააჩინა ლაბრადორის ლეკვები. სკოტის მტკიცებით, ლაბრადორი და ნიუფაუნდლენდი ერთი ჯიშის ძაღლია_უბრალოდ, ერთი გრძელი, ხოლო მეორე უფრო მოკლე ბეწვით.
1870 წელს ჟურნალი THE FIELD აღნიშნავდა, რომ ლაბრადორი და ნიუფაუნდლენდი ორი რადიკალურად განსხვავებული ჯიშია; მათ მხოლოდ ერთი აქვთ საერთო: ორივე წყლის ძაღლია. ჟურნალი THE FIELD-ის მიხედვით, ლაბრადორის სამშობლო კუნძული ლაბრადორია და ამ ჯიშის სახელდებაც სწორედ აქედან მომდინარეობს. ჟურნალი ასევე წერდა, რომ პირველი ლაბრადორები ჯერ კიდევ შორეულ წარსულში ინდიელებს ჰყავდათ. ჩვენამდე შემორჩენილი პირველი ლაბრადორის ფოტოსურათი 1867 წლით თარიღდება.
ლაბრადორ რეტრივერს უნივერსალურ ძაღლს უწოდებენ. ის კარგი მონადირე, იდეალური კომპანიონი და ინტელექტუალურია.
ლაბრადორებს ასევე შევხვდებით სამართალდამცავ ორგანოებში, ისინი ადვილად იღებენ საეჭვო კვალს. ასევე არცთუ ცოტაა შემთხვევა, როდესაც ლაბრადორ რეტრივერები ბრმების გამცილებლებად გვევლინებიან.

დადებითი თვისებები:

1. უნივერსალური;
2. იდეალური კომპანიონი;
3. აღმერთებს ოჯახს და განსაკუთრებით ბავშვებს;
4. კეთილგანწყობილი.

თავისებურება:
მიმნდობია უცხოების მიმართ
წარმომავლობა
ლაბრადორის წარმოშობის ზუსტი თარიღი დაუდგენელია, თუმცა ცნობილია, რომ მისი წინაპრები სამხრეთამერიკელი ინდიელების ძაღლები იყვნენ, რომლებიც მეთევზეებს ბადეების ამოღებაში ეხმარებოდნენ. პირველად ევროპელებმა ეს შრომისმოყვარე ძაღლები ქალაქ სენტ-ჯონსის(კუნძულ ნიუფაუნდლენდის ეკონომიკური ცენტრი) პორტში აღმოაჩინეს. ამიტომ თავდაპირველად მათ სენტ-ჯონსის სახელი შეარქვეს. აღსანიშნავია ისიც, რომ ამ ჯიშის სახელის წარმოშობასთან დაკავშირებით, რამდენიმე ვერსია არსებობს. პირველი ვერსიით, ლაბრადორი შავი ფერის იყო. ამ შეფერილობით მათ ლაბრადორიტის ქვას ამსგავსებდნენ და შესაძლოა ამიტომ მიიღეს ეს სახელწოდება. მეორე ვერსიით, ლაბრადორის წინაპრები ნახევარკუნძულ ლაბრადორიდან იყვნენ. მესამე ვერსიის თანახმად ლაბრადორები პირველად პორტუგალიელებმა ნახეს და მათი შრომისმოყვარეობით მოხიბლულებმა ლაბრადორი ანუ მშრომელი უწოდეს.
ჯიშის აღწერა
რეტრივერი მონადირე ძაღლის ჯიშებს მიეკუთვნება. რეტრივერის სხვადასხვა ჯიშის სახეობებია გავრცელებული, რომელთა შორის ევროპასა და ამერიკაში საკმაოდ დიდი პოპულარობით სარგებლობს ლაბრადორ-რეტრივერი, გოლდენ(ოქროსფერი) რეტრივერი, ახალშოტლანდიური რეტრივერები. რეტრივერის განსაკუთრებული ყნოსვის უნარი გააჩნია, ბრწყინვალე მახსოვრობით გამოირჩევა, მძლავრი კონსტიტუციური აგებულებისაა, ამასთან-ძალზე ძლიერი და ამტანიც. ლაბრადორი მძლავრი აგებულების, ძალზე აქტიური ძაღლია. აქვს მოკლე და ხშირი ბეწვი. გრძელი თავის ქალა აქვს. ყბა საშუალო სიგრძის, მაგარი. ცხვირი გრძელი, ლამაზი ფორმის. თვალები-საშუალო ზომის, თაფლისფერი და ტყის კაკლის ფერი. ყურები-ჩამოკიდებული, მოკლე და მსუბუქი. კისერი-ძლიერი, მაგარი. თათი-მრგვალი, კარგად განვითარებული. კუდი- სქელი, სშუალო სიგრძის. შეფერილობა-შავი, ყვითელი, თეთრი.
დანიშნულება
ლაბრადორის შესაძლებობები მრავალმხრივია. ის არის კარგი მონადირე, ერთგული მეგობარი, იდეალური კომპანიონი. ლაბრადორ რეთრივერი შეიძება გამოყენებული იყოს როგორც სამსახურეობრივი ძაღლი, რადგანაც არის ერთგული გამცილებელი და მხედველობა დაქვეითებული ადამიანებისათვის შესანიშნავი გზამკვლევი. ლაბრადორის შესაძლებლობებს იყენებენ როგორც ნარკოტიკების, ასევე ასაფეთქებელი საშუალებების ძიებისას. არის კარგი მაშველი

კანე კორსო

zoo — Fri, 20 Jul 2012 09:14:33 GMT

სიმაღლე მინდაოში:
ხვადი: 64_68სმ
ძუ: 60_64სმ
დასაშვები სხვაობა 2სმ
წონა:
ხვადი: 45_50 კგ
ძუ: 40-45 კგ
შეფერილობა: შავი, ვეფხვისებრი, რუხი, წაბლისფერი, ჩალისფერი.
წარმომავლობა: იტალია
სამშობლლო - იტალია (სიცილია)
გამოყენება - კომპანიონი - მოდარაჯე

სიცოცხლის ხანგრძლივობა - 9-11 წელი
დადებითი თვისებები:

1. გონიერი;
2. საუკეთესო მცველი;
3. ერთგული;
4. ეგზოტიკური გარეგნობა;
5. მეგობრული.

თავისებურებები:

1. თავისებური ხასიათის მქონე;
2. ხვრინავს;
3. სველი პირი (ზოგიერთ შემთხვევში).
ბასკერვილების ძაღლი, _ ასე უწოდეს იტალიური ჯიშის ძაღლს კანე კორსოს, რომლის ერთი ღრენისაგან საფრანგეთში ფრიად ცნობილ მძარცველს დანაშაულების ადგილზე გული გაუსკდა. სპეციალისტების აზრით, კანე კორსო მსოფლიოში ყველაზე საიმედო მცველი ძაღლია. თვით ჯიშის სახელწოდებაში განსაზღვრულია მისი სახელწოდება: მეპატრონის, ოჯახის და ქონების დაცვა. კანე კორსო ითარგმნება, როგორც კარის მოდარაჯე ძაღლი. არც თუ დიდი ხნის წინ გადაჯიშების ზღვარზე მყოფი კანე კორსო დღესდღეობით მსოფლიოში ყველაზე ელიტარული, ძვირადღირებული ჯიშების სათავეში დადგა. ეს განაპირობა მისმა საუკეთესო სამუშაო თვისებებმა, მაღალმა ინტელექტმა, კეთილშობილებამ, საიმედოობამ და სტაბილურობამ. კანე კორსო მეპატრონის ოჯახის მიმართ ფანატიკურად ერთგულია. უკან არასდროს იხევს საფრთხის წინაშე, მომენტალურად აფასებს სიტუაციას, თითქმის უსიტყვოდ ესმის მეპატრონის, აუცილებლობის შემთხვევაში კი თვითნებურ გადაწყვეტილებებსაც ღებულობს. შესანიშნავი ინტუიციის წყალობით, კანე კორსო მომენტალურად განასხვავებს მეგობარს მტრისგან, შეუცდომლად გრძნობს თვით ყველაზე დაფარულ აგრესიულ ზრახვებს. კრიტიკულ სიტუაციაში კანე კორსო, თანდაყოლილი დამცავი რეფლექსით, როგორც ამბობენ, ნამდვილი ფარ-ხმალია მთელი ოჯახისთვის.
მსოფლიოში კანე კორსოს რეიტინგი ძალიან მაღალია. მას გამოიყენებენ ბანკების, ოფისების, მოდური ბუტიკების, საიუველირო სალონების, ელიტარული ბარ-რესტორნების, ვილების, კოტეჯების, ბინების (წინა საუკუნეებში _ სასახლეების, ეკლესია-მონასტრების) დასაცავად, ასევე უსაფრთხოების სამსახურში, პირადი მცველის ფუნქციითაც.
ბოროტმზრახველისთვის თავზარდამცემი კანე კორსო გამოირჩევა სილამაზით, ელეგანტურობით, განსაცვიფრებელი დინამიკურობით და პლასტიკით, ავაზისებური მოძრაობით. აქვს რკინისებური ჯანმრთელობა, არის ამტანი, აკმაყოფილებს მცირედი კვება, თავისი სისუფთავითა და დისციპლინირებულობით მოსახერხებელია ბინაში და აგარაკზე შენახვისათვის.
თავშეკავებული, გაწონასწორებული, მდგარი ფსიქიკის კანე კორსო სტუმრების მიმართ კეთილგანწყობილი და მშვიდობისმოყვარეა, არ საჭიროებს დაბმას. საკმაოდ ჭკვიანი და დამჯერია, შესანიშნავად ექვემდებარება წვრთნას. ალერსიანი და ნაზია შინაურებთან ურთიერთობაში, არასდროს ავლენს აგრესიას.განსაკუთრებით უყვარს ბავშვები, პატიობს ნებისმიერ ონავრობას და საქციელს. საუკეთესო ძიძა და კომპანიონია თამაშში.
ლიტერატურისა და ხელოვნების ძეგლები კანე კორსოს უძველეს წარმომავლობაზე მიუთითებენ. ძვ.წ. 1121 წელს ჩინელ იმპერატორს დიდი ტიბეტელი მბრძანებლისგან საჩუქრად მიუღია ადამიანთა დაჭერაში გაწვრთნილი მოლოსი (კანე კორსო მოლოსოიდურ ჯიშს განეკუთვნება).
I საუკუნის რომაელმა ავტორმა კოლუმელომ მოლუსუსად წოდებული რომაული მოდარაჯე ძაღლის დაწვრილებითი აღწერილობა დატოვა: ეს არის ძაღლი, რომელიც დღედაღამ იცავს, თვალებიდან ცეცხლისმფრქვეველი, ფართომკერდიანი, დიდი თავით, კომპაქტური; სრულიად შეუმჩნევლად მიუახლოვდება დაუპატიჟებელ სტუმარს.
სიტყვა კორსო ლიტერატურაში პირველად XVI ს-ში (თეოფილო ფოლენგოს ნაწარმოებებეში) გაჩნდა და დაკავშირებული იყო ძლიერ , მამაც ძაღლთან, რომელიც გამოიყენებოდა მცველად და ნადირობისთვის. სხვადასხვა წყაროები მოიხსენიებენ მას, როგორც ტახთან, დათვთან და მგელთან მებრძოლ ძაღლს.
ისტორიული დოკუმენტები მეტყველებენ აღმოსავლეთიდან დასავლეთით ძაღლის ხანგრძლივ მიგრაციაზე, რომელიც დასრულდა მისი საბოლოო გარდაქმნით რომაულ მოდარაჯე ძაღლად. მოლოსის წინაპრად ითვლება ძველი აზიური ძაღლი, რომელიც გავრცელებული იყო ტიბეტისა და ჰიმალაების მაღალ მთებში. დროთა განმავლობაში ისინი მოხვდნენ აზიისა და ევროპის სხვადასხვა ქვეყანაში, გავრცელდნენ მესოპოტამიაში, მაკედონიაში, საბერძნეთში.
კანე კორსოს ჯიშის შემდგომი ჩამოყალიბება და დახვეწა შუა საუკუნეებს უკავშირდება. ამ ჯიშმა განსაკუთრებით ფეხი მოიკიდა სამხრეთ იტალიაში. საუკეთესო მხედველობისა და ორიენტირების უნარით დაჯილდოებულ კანე კორსოს გამოიყენებდნენ ღამ-ღამობით (ლამპრის გარეშე) ენოტზე სანადიროდ.
ისტორიულად კანე კორსო მეცხვარე ძაღლის ფუნქციითაცაღინიშნებოდა.
მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ, მკვეთრად შეცვლილ სოციალურ-ეკონომიკურ პირობებში, კანე კორსო იშვიათ ჯიშად იქცა. ამ ჯიშის აღორძინებისათვის დიდი წვლილი გაიღო მონტაველმა ბიოლოგმა, პროფ. ჯოვან ბონატიმ. 1996 წლის 12 ნოემბერს კანე კორსო საერთაშორისო კინოლოგიური ფედერაციის მიერ ოფიციალრად იქნა აღიარებული. თანამედროვე სამყაროში მას ახალი სიცოცხლე მისცეს და სრულყვეს მისი მისი სამუშაო ფორმები.
ამ ჯიშის სახელი ითარგმნება, როგორც "ძლიერი, ენერგიული ძაღლი”.

კანე კორსო იტალიანოს ჯიშის ძაღლები რუსეთში შედარებით ცოტახნის წინ გაჩნდა – 1994 წელს. თუმცა, ასეთი მოკლე პერიოდის განმავლობაშიც კი ამ ძაღლმა მოიპოვა ღირსეული პოპულარობა, რომელიც გეომეტრიული პროგრესიით იზრდება.

ამ შესანიშნავი ძაღლის ექსეპრტების, კინოლოგების, მწვრთნელებისა და რიგითი მფლობელების დადებითი შეფასებები გულგრილად არავის დატოვებენ!
კანე-კორსო – ღონიერი, საკმაოდ დიდი ძაღლია, რელიეფური მუსკულატურით, მშვენიერი მოძრაობებით, ღრმა და განვითარებული მკერდით, ძლიერი და ტანადი კიდურებით. თავი ტიპობრივად მოლოსურია, ფართო, კარგად გამოხატული გადასვლით ცხვირის ხაზიდან შუბლზე.

კანე კორსო, პირველ რიგში – დამცავი ძაღლია შესანიშნავი მუშა თვისებებით. გაწონასწორებული ფსიქიკა და დისციპლინირება გამოყოფენ კორსოს ძაღლებს სხვა დამცავ ჯიშებს შორის.

კანე კორსო ფლობს არაჩვეულებრივ პლასტიკას, ღონიერ ნახტომს და ელვისებურ შეტევას. თავდასხმელთა მიმართ კორსო ყოველთვის იქნება მრისხანე. დღე იქნება თუ ღამე, კორსო მუდმივად დაგიცავთ, ხოლო თუ იგი შავი შეფერილობისაა, მაშინ მეტად შემაშინებელი იერი გააჩნია. ძაღლი ერწყმის სიბნელეს და შეუმჩნევლად შეუძლია მიუახლოვდეს თქვენი სიმშვიდის დამრღვევთან.

ამ ჯიშის ძაღლების ხასიათის ძირითად თავისებურებებს მიეკუთვნება სიფხიზლე, შეცდომის დაუშვებლობის უნარი, არა მხოლოდ გაბედულად, არამედ ფრთხილადაც ყოფნა. თუმცა, ძაღლის ხასიათის ფორმირებას ახდენს არა მხოლოდ ბუნება, არამედ აღზრდაც.

კანე კორსოს ფსიქიკის თავისებურება გულისხმობს მის დიდ მოთხოვნილებას ადამიანთან ურთიერთობაში. ამიტომაც, კორსო ცუდად იტანს ყურადღების არარსებობას და ჯაჭვზე ყოფნას. იგი საჭიროებს თავისუფლებასა და ადამიანური სითბოს დიდ რაოდენობას, რასაც ძაღლი სიყვარულითა და ერთგულებით უპასუხებს. კანე კორსო – ძალიან ლამაზი ძაღლია. სეირნობისას იგი ყოველთვის ყურადღების ცენტრშია. სწრაფი მოძრაობების პლასტიკა (განსაკუთრებით შავი ძაღლის შემთხვევაში) მას პანტერასთან აიგივებს.

ბუნებრივი გამძლეობის, ინფექციური ავადმყოფობებისადმი სიმტკიცე, ცხოვრების ნებისმიერი პირობებისადმი ადაპტირების უნარის წყალობით კანე კორსოს გამოყენება ნადირობის დროსაც შეიძლება.

კანე კორსო არაა მოჩხუბარე, მაგრამ აგრესიულ თანამოძმეს ყოველთვის გასცემს საკადრის პასუხს. სისუფთავე და სუნის არარსებობა იძლევა იმის საშუალებას, რომ მოხდეს კანე კორსოს ყოლა როგორც ქალაქგარეთა სახლში, ისე ქალაქის ბინაში. ეს იდეალური სახლის ძაღლია. საკმარისია შეხედოთ კორსოს თვალებში და მის მიმართ გულგრილი არასოდეს დარჩებით.

ამჟამად, ევროპასა და ამერიკაში კანე კორსო წარმოადგენს ერთ-ერთ ყველაზე ძვირ და პრესტიჟულ დამცავ ჯიშს.

რუსულ-ევროპული ლაიკა

zoo — Fri, 20 Jul 2012 08:50:22 GMT

სიმაღლე:ხვადი 55-62სმ, ძუ 51-58სმ.
წონა:ხვადი 20-23კგ, ძუ18-21კგ.
სიცოცხლის ხანგრძლივობა:12 წელი
წარმომავლობა:რუსეთი
რუსულ–ევროპული ლაიკის ფესვები რუსეთიდან მომდინარეობს. იქ მათ დათვებზე, ირმებზე, გარეულ ტახზე, მგლებზე და მელიებზე სანადიროდ გამოიყენებდნენ. ლაიკები უშიშარი, ენერგიული და მეტად აზართული ძაღლები არიან. ისინი დიდ თოვლში საათობით ეძებენ ნადირის კვალს, მისი შემჩნევის შემთხვევაში გარეულ ცხოველს ყეფით ედევნებიან და წრეში აქცევენ, სანამ მონადირის გასროლის ხმას არ გაიგებენ.

რუსულ–ვეროპული ლაიკა, შეიძლევა ითქვას, მშობლიური ქვეყნის ფარგლებს გარეთ ძალიან მცირე რაოდენობით მოიპოვება. ლაიკამ "კოსმონავტი ძაღლის" სახელი დაიმკვიდრა. 1957 წელს, როდესაც ლაიკები (როგორც პირველი ცოცხალი არსებები) კოსმოსში აფრინეს, ამ ჯიშის არსებობა მთელმა მსოფლიომ გაიგო. მათზე მოთხოვნა საგრძნობლად გაიზარდა. თუმცა ლაიკების მონადირის ინსტიქტმა კვალი არ დაკარგა. ამ მხრივ მაინცდამაინც არ გაუმართლათ ადამიანებს, ვისაც ლაიკა ოჯახში გასართობ ძაღლად უნდოდათ. რუსეთში მონადირე ლაიკების მრავალი ნაირსახეობა არსებობს: დასავლეთ–ციმბირული ლაიკა, აღმოსავლეთ–ციმბირული ლაიკა და სხვა.

დადებითი თვისებები: 1. იდიალური მონადირე; 2. სპორტული; 3. თავისებური
ჯიშის აღწერა
საშუალო ზომის, საკმაოდ ძლიერი ძაღლი, მას ძალაინ კარგად აქვს განვითარებული ორიენტაციის უნარი. აქვს ხშირი სწორი ბეწვი. შეფერილობა:თეთრი, რუხი, წითური.

ხასიათი

არის ძალიან ერთგული,მამაცი,არასდროს ამჟღავნებს ადამიანის მიმართ აგრესიას.

ბოქსიორი

zoo — Thu, 19 Jul 2012 09:51:12 GMT

სიმაღლე მინდაოში
ხვადი:57-63სმ
ძუ:53-59სმ
სიცოცხლის ხანგრძლივობა:8-10წელი
წონა:დაახლოებით30კგ
შეფერილობა:წითური ან ვეფხისებრი,დასაშვებია თეთრი ლაქებით
წარმომავლობა:გერმანია
ცეცხლსასროლი იარაღის შექმნამდე ბულდოგისებრი ძაღლები?თ დათვებზე და გარეულ ტახზე ნადირობდნენ. 18საუკუნიდან ამ ძაღლებმა ტყიდან რინგზე გადაინაცვლეს ბულდოგისებრი ძაღლებით მაღალი წრის საზოგადოება ერთობოდა. ისინი ძაღლებს გარეულ ცხოველებთან არკინებდნენ 19 საუკუნეში ძაღლის გარეულ ცხოველებთან შერკინება კანონით აკრძალა და ამ ძღლების მომრავლება გლეხებმა დაიწყეს. ისინი ძაღლებს ძირითადად საკუთარი ოჯახის დასაცავად იყენებდნენ. 1860წელს მიუნხენელმა კინოლოგებმა ადგილობრივ ბულდოგისებრ ძღლს ინგლისური ბულდოგის სისხლი შეურიეს და ამ ძღლების სერიოზული მოშენება დაიწყეს. 1895 წელს ეს ძღლები ბოქსიორის სახელით საერთაშორისო გამოფენაზე გამოჩნდნენ. ყოველივე ამის შემდეგ ბოქსიორი უზომოდ პოპულალური გახდა, განსაკუთრებით მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ. ბოქსიორს მუდამ პატარა ლეკვის ხასიათი აქვს. იგი არასდროს იტყვის თამაშზე უარს. უყვარს ოჯახის წევრები, განსაკუთრებით ბავშვები.

დადებითი თვისებები თვისებები
1. გულადი 1. სველი პირი
2. მხიარული 2. არ უყვარს მარტოობა
3. იდეალური მცველი
4. ბავშვების მოყვარული
5. ერთგული

   წარმომავლობა
ბოქსიორი გამოყვანილია 1850წელს გერმანიაში მიუნხენში, მასტიფის და ბულდოგის შეჯვარევით.

   ჯიშის აღწერა
აქვს შავი, მსხვილი, განიერი ცხვირი, განიერი მკერდი, მუქი თვალები, ძლიერი კისერი. კვადრატული სხეული, ზემოთ აწეული მოკლე კუდით. სწორი და პარალელური წინა კიდურებით.

   ხასიათი
ბოქსიორები ძალიან ერთგული და მხიარული ძაღლები არიან. კარგად ერთობიან ბავშვებთან. ადვილად იწვრთნებიან. უყვართ ბევრი მოძრაობა და ხშირი სეირნობა. აქვს წყნარი გაწონასწორებული ხასიათი. პატრონისა და მისი ოჯახის წევრების საუკეთესო დამცველია. აუცილებლად ესაჭიროება კარგი მწვრთნელი.

   დანიშნულება
გამოიყენებენ პოლიციაში სამუშაოდ აგრეთვე არიან შესანიშნავი პირადი მცველები. კარგად იცავენ ტერიტორიას. ბოქსიორებს გამოიყენებენ აგრეთვე უსინათლო ადამიანები.

პეკინესი

zoo — Thu, 19 Jul 2012 08:35:16 GMT

სიმაღლე მინდაოში:15-23 სმ
წონა:მაქსიმუმ 5.5კგ
შეფერილობა:ნებისმიერი, გარდა, ღვიძლისფერისა წარმომავლობა ჩინეთი (დიდი ბრიტანეთი)
ლეგენდების თანახმად,ბუდას თან დაყვებოდნენ პატარა, შავცხვირიანი ძაღლები, მომლებიც ბუდას დასაცავად, საჭიროების შემთხვევაში ლომებად გადაიქცეოდნენ ხოლმე. არქეოლოგები ირწმუნებიან რომ პეკინესი ერთ-ერთი უძველესი ძაღლია მთელ მსოფლიოში. ვენ წელთაღლიცვამდე 500წლით დათარიღებულ ფრესკებზე აღმოჩენილი იქნა პეკინესის მსგავსი გამოსახულებები. პეკინესებს ჩინეთში მხოლოდ საინპერატორო კარზე ამრავლებდნენ. ამ ძაღლის გაყვანა საზღვარგარეთ იკრძალებოდა, უფრო მეტიც, ასეთ ადამიანებს სიკვდილითაც სჯიდნენ. ხშირი იყო შემთხვევა, როდესაც საინპერატორო კარს, დიდი თხოვნიდ შემდეგ, ევროპული დიპლომატებისთვის პეკინესი საჩუქრად გადაუცია, მაგრამ ეს ძაღლები საზღვრებს ვერ ცდებოდნენ, მალე იხოცებოდნენ (როგორც ჩანს, სპეციალურ შხამს ასმევდნენ).

პუდელი

zoo — Wed, 18 Jul 2012 14:49:20 GMT

სიმაღლე:ხვადი 24-28სმ, ძუ 20-25სმ.
წონა:ხვადი 2,5-3სმ, ძუ2-2,5სმ.
სიცოცხლის ხანგრძლივობა:12-15 წელი
წარმომავლობა:საფრანგეთი, გერმანია
წარმომავლობა
პუდელის ზუსტი წარმომავლობა დღემდე უცნობია, ნაწილი თვლის რომ ის საფრანგეთში წარმოიშვა, მეორე ნაწილის აზრით პუდელის სამშობლო გერმანიაა. არსებობს ვერსია რომ მისი წინაპრები მონადირე ძაღლები იყვნენ.

ჯიშის აღწერა
პუდელი არის პატარა ტანის ძაღლი დახვეული ბეწვით. შეფერილობა შავი, თეთრი, ყავისფერი, ოქროსფერი და ვერცხლისფერი.

ხასიათი
პუდელი ძალიან მხიარული, ჭკვიანი და მოძრავი ძაღლია. ადვილად იწვრთნება. უყვარს ბევრი სეირნობა და გართობა. ადვილად ექვემდებარება წვრთნას. კეთილგანწყობილია ოჯახის ყველა წევრის მიმართ.

დანიშნულება
პუდელი არის მთელ მსოფლიოში ყველაზე უფრო გავრცელებული დეკორატიული ძაღლი
ჯიში რომლის ზუსტი წარმომავლობა დღემდე უცნობია, ნაწილი თვლის რომ ის საფრანგეთში წარმოიშვა, მეორე ნაწილის აზრით პუდელის სამშობლო გერმანიაა. არსებობს ვერსია რომ მისი წინაპრები მონადირე ძაღლები იყვნენ.

პუდელი არის პატარა ტანის ძაღლი დახვეული ბეწვით. შეფერილობა შავი, თეთრი, ყავისფერი, ოქროსფერი და ვერცხლისფერი.

პუდელი არის ძალიან მხიარული, ჭკვიანი და მოძრავი ძაღლი. უყვარს სეირნობა და თამაში. ადვილად ექვემდებარება წვრთნას. კეთილგანწყობილია ოჯახის ყველა წევრის მიმართ.

პუდელი არის მთელს მსოფლიოში ყველაზე გავრცელებული დეკორატიული ძაღლი.

მისი მონაცემებია: სიმაღლე:ხვადი 24-28სმ, ძუ 20-25სმ. წონა: ხვადი 2,5-3, ძუ 2-2,5. სიცოცხლის ხანგრძლივობა: 12-15 წელი წარმომავლობა: საფრანგეთი, გერმანია

ჰოროსკოპი
პუდელის ნიშნის ქვეშ დაბადებული, ადრეული ასაკიდანვე ლამაზი და კარგი აღნაგობისაა. თუმცა წლების მატებასთან ერთად თავად უქმნის საკუთარ თავს პრობლემებს, რადგან ძალიან მგრძნობიარეა დროის დინებასთან მიმართებაში და ადრეულ წლებშივე აწუხებს სიბერის შიში, ამ შიშის გამო კი უფრო მეტად ბერდება.

გარშემომყოფების ზემოქმედება მასზე დადებით ზეგავლენას ახდენს, ამიტომ პუდელს დაკვირვება მართებს მეგობრებისა და იმ ადამიანების შერჩევისას, რომელთანაც უხდება ურთიერთობა.

აუცილებელია სიფრთხილის გამოჩენა ადგილმდებარეობის ცვლილების მიმართ, რადგან ყოველგვარი გარემო არ უწყობს ხელს მის განვითარებას. იგი ხშირად გრძნობს კარგი ნაცნობების წრეში ყოფნის აუცილებლობას, თუმცა არ უყვარს, როცა ასეთი წრე მის მიერ არ არის შერჩეული. პუდელი მგრძნობიარეა თავისუფლების შეზღუდვის მიმართ, ამ დროს პესიმზმი და უიმედობა იპყრობს.

პუდელი მგრძნობიარეა ნებისმიერი, მცირედი უსიამოვნებისადმიც კი. წვრილმან პრობლემასაც კი შეუძლია წონასწორობა დააკარგვინოს. დროგამოშვებით გული უჩუყდება საკუთარი თავის მიმართ, მაგრამ ამას ხშირად მალავს, რაც თავისებურ სიამოვნებასაც კი ანიჭებს.

გამბედაობა და სიამაყე ეხმარება ყველაზე რთული ამოცანების გადალახვაში, მის სახეზე იშვიათად თუ შენიშნავთ შეშფოთებას, ამიტომ ის, ვინც მას ნაკლებად იცნობს, ხშირად ფიქრობს, რომ იგი მშვიდი და მხიარულია.

პუდელი არ არის მატერიალისტი, იგი მიდრეკილია ალტრუიზმისადმი, თუმცა ამასთან ერთად კარგად ორგანიზებულია და არასოდეს ავიწყდებათ საკუთარი მომავალი.

სასიყვარულო ურთიერთობებში ბედნიერებას ძნელად აღწევს, ძალიან მგრძნობიარეა და ზედმეტად დამოუკიდებელი. ოჯახურ ცხოვრებაში მისი იარაღი გულგრილობაა, რომელიც ღიმილითა და ხუმრობით არის შეზავებული.

თუ სხვა გამოსავალი არა აქვს, შეუძლია პარტნიორის მიმართ მტრული დამოკიდებულებაც კი ჰქონდეს.

გააჩნია მახვილი, თანდაყოლილი ჭკუა, რომელიც საერთოდ არ ბერდება, მისი გამჭრიახობა და კრიტიკული აზროვნება ზემოქმედებას ახდენს მის ამბიციებზე. პუდელებს შორის ხშირად გვხვდებიან მედიკოსები.

პუდელის ნიშნის ქვეშ დაბადებულთა ნიშან-თვისებებია - მეოცნებეობა, დამოუკიდებლობისადმი მოთხოვნილება, ნევრასთენიისადმი მიდრეკილება, კარგად განვითარებული ინტუიცია, ფანტაზიისა და სინთეზის უნარი.

ჩაუ ჩაუ

zoo — Wed, 18 Jul 2012 13:43:57 GMT

ერთი შეხედვით სათნო და საყვარელი შეხედულების ძაღლი, ჩაუ-ჩაუ, საკმაოდ თამამი და შეუდრეკელი ხასიათით გამოირჩევა. ის საკმაოდ დიდი ხნის ისტორიას ითვლის და ჯერ კიდევ ჩვენს წელთაღრიცხვამდე ფიქსირდება. ჩაუ-ჩაუს ჯიშზე უფრო დაწვრილებით კინოლოგიური კლუბის „ქენელ ლენდის" ხელმძღვანელი, გია ჭულუხაძე მოგვითხრობს:

ჩაუ-ჩაუ ჩინური ჯიშია, ისევე როგორც შარპეი და, როგორც ჩინელები ამბობენ ძალიან ძველი ჯიში. ამ ტიპის ძაღლებზე ჩანაწერები ჯერ ჯიდევ ჩვენს წელთაღრიცხვამდე მეხუთე საუკუნეში არსებობს. ჩაუ-ჩაუს სპეციფიკური ნიშანია ლურჯი ფერის ენა. ის ორნაირია: გრძელბეწვიანი და მოკლებეწვიანი. ჩინეთში მას იყენებდნენ როგორც საომარ, საბრძოლო და სანადირო ძაღლს. ძალიან მძლავრი ფსიქიკის და ჩუმი ძაღლი იყო. შემდეგ მოვიდა მაო და წავიდა ჩაუ. რადგან მაომ თქვა, ეს კაპიტალიზმის გადმონაშთიაო, არ დაინდეს არაფერი, დაესივნენ ჩინელები და, სადაც ძაღლი ნახეს, ჭამეს და ჭამეს. ტაივანი მაშინ ცალკე იყო ჩინეთისგან, უფრო ინგლისის კოლონიად ითვლებოდა. ამიტომ ამ ძაღლების გაყვანა იქიდან ამერიკასა და ევროპაში ხდებოდა. სწორედ ამის წყალობით გადაურჩა ეს ჯიში უკვალოდ გაქრობას. მოგვიანებით ჩაუ-ჩაუს პოპულარიზება ევროპაში მოხდა, შემდეგ უკვე ამერიკაშიც. ჯიშის პოპულარიზაცია 1880-90-იანი წლებიდან საკმაოდ გაიზარდა. შემდეგ ამერიკელები ჩაერივნენ და, ჩემი აზრით, რამდენიმე ჯიშიც შეურიეს მას. ისეთი ჩაუ-ჩაუ, როგორსაც დღეს ვხვდებით, მაშინ სანადიროდ ნაკლებად ივარგებდა. ძველად უფრო მოძრავები და „შეკრულები" იყვნენ. ამჟამად კი ჩაუ-ჩაუ შოუსთვის და ოჯახის ძაღლად უფრო ითვლება. მიუხედავად იმისა, რომ ჩაუ-ჩაუ ოჯახისთვის ნაკლებად პრობლემურია, არ დაგავიწყდეთ მისი საბრძოლო წარსული და არ იფიქროთ, რომ რამეზე უკან დაიხევს. მიუხედავად თავისი შესახედაობისა, ძალიან ტემპერამენტიანი მებრძოლია.

– რას ნიშნავს სახელი „ჩაუ-ჩაუ"?

– „ჩაუ-ჩაუ" ანგლოჩინური სლენგია. წინათ, როცა საბაჟოებზე სხვადასხვა ნივთების განბაჟებას აკეთებდნენ, აუცილებლად უნდა ყოფილიყო მითითებული, რა საქონელი გადაჰქონდათ. ჩინელებს, როგორც ახლა, მაშინაც ათასი წვრილმანი გადაჰქონდათ საზღვარზე. მებაჟეებს ყველაფერი ცალ-ცალკე რომ ჩამოეწერათ, ერთი ფურცელი არ ეყოფოდათ. ამიტომ იყენებდნენ გამოთქმას „ჩაუ-ჩაუ" და ასევე წერდნენ. რადგან ძაღლებიც ასევე გადაჰყავდათ, ისინიც ამ სიაში ხვდებოდნენ. სწორედ აქედან ეწოდა ეს სახელი ამ ძაღლს და მას მერე „ჩაუ-ჩაუს" ეძახიან.

– რა ღირსებით გამოირჩევა ჩაუ-ჩაუ?

– ამბობენ, რომ ეს პირველადი ჯიშია. როგორც ამტკიცებდნენ, ის ლაიკასთან ნაჯვარი უნდა ყოფილიყო, მაგრამ ლურჯი ენა ამ სქემაში არ ჯდება და დადგინდა, რომ ჩაუ-ჩაუ დამოუკიდებელი ჯიშის ძაღლია.

ჩაუ-ჩაუ არც ისე მაღალია, საშუალოდ 43-51 სანტიმეტრია. ის ჰარმონიულად განიერი, ჩადგმული ძაღლია, კისერზე კარგი ფაფრით. აქვს შედარებით მოკლე ცხვირი, კარგად გამოკვეთილი „სტოპი", მაგრამ იმის გამო, რომ თვალსზედა ყვრიმალები კარგად აქვს განვითარებული, შთაბეჭდილება იქმნება, თითქოს „სტოპი" უფრო ღრმა და მაღალია. ძაღლი ჰარმონიული უნდა იყოს. მართალია, დიდი თავი აქვს, მაგრამ კორპუსზე ისე უნდა იყოს მორგებული, რომ ბალანსს არ არღვევდეს.

– ჩაუ-ჩაუს სპეციფიკური ნიშანი რა არის?

– უკანა ფეხების კიდურების კუთხეები გასწორებული უნდა იყოს და არა მკვეთრად გამოხატული. შესაბამისად, ტეხილი მოძრაობებით მიაბიჯებს, შოუ-რინგზე ეს ფასდება ხოლმე. სხვა ძაღლებისთვის ზედმეტად გამოხატული კინოლოგიური ნორმა აქ ცოტა გვერდზეა გადაწეული.

– რა ფერის ჩაუ-ჩაუს ვხვდებით?

– არის შავი ფერის, ისევე როგორც წითური, ჩალისფერი და კრემისფერი.

– მათ ხასიათზე რას გვეტყვით?

– რომ გითხრათ, დიდი მოყვარული და კუდის ქნევია ძაღლია-მეთქი, არა. ჩაუ-ჩაუ საკმაოდ ამპარტავანი და საკუთარ თავში დარწმუნებული ჩინელი „მანდარინია". ვისაც თავშეკავებული ძაღლი უყვარს, მისთვის ჩაუ-ჩაუ მისწრებაა. ისე, ცოტა კაცური ხვრინვაც იცის.

– მის მინუსად რას დაასახელებთ?

– თუ თვალის ზედა ნაწილში ბევრი ნაოჭი აქვს, ხშირად, შეიძლება, წამწამის ჩაბრუნება გამოიწვიოს.

– ნაყარი რამდენი აქვთ?

– ძირითადად 3-4 ლეკვს იგებენ, ამაზე ბევრი იშვიათად შეიძლება ჰყავდეთ.

– რა ფასად არის ჩაუ-ჩაუს ლეკვის შეძენა შესაძლებელი?

– ჩაუ საკმაოდ ძვირი სიამოვნებაა, მისი ლეკვი დაახლოებით 300-500 დოლარი ღირს.

– საქართველოში რომელია გავრცელებული – მოკლე თუ გრძელბეწვიანი?

– გრძელბეწვიანი. მოკლებეწვიანი საკმაოდ ახალი ხილია, ამიტომ საქართველოში არ მინახავს.

– სიცხეს როგორ ეგუებიან?

– უფრო სიგრილე უყვართ, მაღალ სიცხეს ვერ იტანენ. მათზე სიცხე იმდენად მოქმედებს, რომ ამის გამო მათი სიცოცხლის ხანგრძლივობა იკლებს და სულ რაღაც 5-6 წელიწადს ცოცხლობენ. თუმცა, არის ქვეყნები, სადაც ჩაუ-ჩაუ 12-14 წელიწადს ცოცხლობს. ასე რომ, კლიმატურ პირობებზეა დამოკიდებული ჩაუ-ჩაუს სიცოცხლის ხანგრძლივობა.

– ჩაუ-ჩაუ საქრთველოში პოპულარულ ჯიშად ითვლება?

– 10-12 წლის წინათ საკმარისი რაოდენობის იყო, მაგრამ ბოლო დროს შემცირდა, ისევე, როგორც სხვა ბევრი ჯიში. ეს იმით არის განპირობებული, რომ ჩაუ-ჩაუს სპეციფიკური მოვლა სჭირდება. ბეწვს ხშირად უნდა ვარცხნა, უნდა მოვარიდოთ სიცხეს და ასე შემდეგ.
წარმომავლობა. ჩაუ-ჩაუ ჩინეთში ცნობილია უკვე 2 ათასი წლის მანძილზე. მსგავს ძაღლებს სამხედრო მიზნებისათვის, სანადიროდ, გამწევი ძალისა და დარაჯის სახით იყენებდნენ. ზოგჯერ მას საკვებადაც იყენებდნენ ("ჩაუ” ნიშნავს "საკვებს”), ხოლო ჩაუ-ჩაუს ბეწვისაგან ამზადებდნენ ტანსაცმელს. ევროპაში ეს ჯიში პირველად 1865 წელს გაჩნდა, როდესაც ერთ-ერთი წარმომადგენელი დედოფალ ვიქტორიას აჩუქეს. 1887 წლიდან დიდ ბრიტანეთში სელექციონერებმა ჯიშთან მუშაობა დაიწყეს მეტად გულღია ჩაუ-ჩაუს გამოყვანის მიზნით. 1894 წელს მეძაღლეობის კლუბმა დაარეგისტრირა ჩაუ-ჩაუს ჯიში. ამჟამად, ჩაუ-ჩაუ ითვლება რჩეულ სახლის ძაღლად.
ჯიშის დახასიათება. ჩაუ-ჩაუ ძლიერი, მამაცი, დამოუკიდებელი და მშვიდი ძაღლია. იშვიათად იღებს ხმას და არ გამოირჩევა აქტიურობით. მას ძალიან უყვარდება პატრონი, მაგრამ თავს საკმაოდ განდევნილად იჭერს, არ ავლენს ემოციებს. უცხო ადამიანების მიმართ არაკეთილგანწყობილია – შეიძლება იყოს სახლის საკმაოდ კარგი დარაჯი. აგრესიულია სხვა ჯიშის ძაღლების მიმართ. საჭიროებს დაჟინებულ, მაგრამ მშვიდ წვრთნას. ჩაუ-ჩაუ მონადირული ძაღლია, ასევე გამოიყენება მსუბუქი ტვირთების გადასაზიდად.
აღწერა. ჩაუ-ჩაუს თავი დიდია, თავის ქალა – ბრტყელი, ფართო. შუბლიდან დრუნჩზე გადასვლა გამოხატულია სუსტად. დრუნჩი ფართოა, ცხვირის ბიბილო – დიდი, მისი ფერი შეესაბამება ძაღლის შეფერილობას. ენა, სასა და ტუჩები შავ-ლურჯი ფერისაა. თვალები საკმაოდ პატარაა, ნუშისებრი ფორმის, მუქი. ცისფერი და ღია ყავისფერი შეფერილობის ძაღლებს შესაძლოა გააჩნდეთ ტონის შესაბამისი ფერის თვალები. ამ ჯიშის ყურები პატარაა, სქელი, ფართოდ დასმული, დაკიდებული, დახრილია ოდნავ წინ, რითაც დრუნჩს ანიჭებენ "ბრაზიან” გამომეტყველებას. კორპუსი პროპორციული აგებულობისაა, კისერი – ძლიერი, მასიური, მკერდი – ფართო, ზურგი – მოკლე, ჰორიზონტალური, ძლიერი, წელი – ღონიერი, კიდურები – კუნთოვანი, ძლიერი ჩონჩხით. მუხლის სახსრები გასწორებულია, რაც უზრუნველყოფს დამახასიათებელ არაბუნებრივ სვლას. ჩაუ-ჩაუს თათები პატარა და მრგვალი ფორმისაა, კუდი – მაღლა დასმული, გადაკიდულია ზურგს უკან და მჭიდროდ დევს მასზე რგოლში შემოხვეული. გრძელბეწვიანი ტიპი: ბეწვი ძალიან უხვი, ხშირი, სწორი, უხეში და ამოწეულია. კისერის მხარეში – განსაკუთრებით ხშირია, წარმოქმნის ფაფარს ან საყელოს, თეძოების ზურგის ნაწილში – ნიფხავს. ჩაუ-ჩაუს ქინქლი რბილი და ფუმფულაა. მოკლებეწვიანი ტიპი: ბეწვი უხვი, ხშირი, სწორი და მოკლეა. შეფერილობა: ერთტონიანი – შავი, წითელ-წითური, ნაცრისფერ-ცისფერი, მოყვითალო-ყავისფერი (ირმისფერი), კრემისფერი ან თეთრი. დაუშვებელია ლაქებიანი ან ფერადი შეფერილობა. კუდის ქვედა ნაწილი ხშირად ტონის მიხედვით უფრო ღიაა. სიმაღლე მინდაოში: ხვადი – 48-56 სმ, ძუ – 46-51 სმ. წონა: ხვადი – 20-25 კგ, ძუ – 18-20 კგ.

როტვეილერი

zoo — Wed, 18 Jul 2012 11:25:08 GMT

სიმაღლე:ხვადი 62-68სმ, ძუ 58-64სმ.
წონა:ხვადი 45-50სმ, ძუ42-46სმ.
სიცოცხლის ხანგრძლივობა:12 წელი
წარმომავლობა:გერმანია
წარმომავლობა
როტვეილერის წინაპრები იტალიელი მასტიფები არიან. ეს ჯიში გამოიყვანეს გერმანიის ქალაქ როტვეილერში. თავიდან მას როტვეილერულ ძაღლს უწოდებდნენ. მე–19 საუკუნის მიწურულს ეს ჯიში გადაშენების პირას იყო მისული მაგრამ შტუტგარტელი მომშენებლების ძალისხმევით ისევ აღორძინდა.

ჯიშის აღწერა
როტვეილერი არის მასიური ძლიერი ძაძღლი. თავი მრგვალი და განიერი. თვალები მუქი. ყურები სამკუთხედი წინ ჩამოყრილი, დასაშვებია კუდის კუპირება. აქვს მოკლე უხეში ხშირი ბეწვი. როტვეილერი გამოირჩევა მაღალნაყოფიერებით ხშირია შემთხვევები როცა ყრის 12 და მეტ ლეკვს.

ხასიათი
როტვეილერი არის ძალიან ჭკვიანი, გაწონასწორებული, დამჯერი, წყნარი, კარგად იწვრთნება. ამ ჯიშის ძაღლები აგრესიულობას ავლენენ მხოლოდ იმ შემთხვევაში როცა მათ პატრონს საფრთხე ემუქრება. აუცილებელია ადრეული ასაკიდან სწორი თანმიმდევრული წვრთნა.

დანიშნულება

როტვეილერებს იყენებენ პირად დაცვაში, ობიექტების დასაცავად. ასევე პოლიცია და სპეც სამსახურები

როტვეილერი — შინაური ძაღლის ჯიში, რომელიც გამოყვანილი იქნა როტვაილში (გერმანია). ამ ჯიშის ძაღლები ცნობილები იყვნენ, როგორც „როტვაილის ყასაბი ძაღლები"
როტვეილერი ძლიერი სხეულის და ყბების მქონე ძაღლია. როტვეილერის გაწვრთნა ადვილია, მაგრამ ზოგჯერ გაღიზიანებას ავლენს. წარსულში მას სამწყემსად და სადარაჯოდ იყენებდნენ.

როტვეილერის ბალანი უხეშია და მჭიდროდ ეკვრის სხეულს. უკანა ფეხები წინაზე გრძელია, მრგვალი კისერი კი დაკუნთულია. ძლიერ ყბებს ერთვის მძლავრი კბილები ამშვენებს. როტვეილერი ცნობილია, როგორც კარგი მოდარაჯი.
როტვეილერმა კარგა ხანია, თავი გაითქვა, როგორც ყველაზე საშიშმა ძაღლმა. ამიტომ ბევრი ადამიანი მის ყოლაზე უარს აცხადებს. ცოტამ თუ იცის, რომ ამ მამაც ძაღლს ადამიანის გადარჩენაც შეუძლია.

ამერიკელი კეტი ვონი, რომელსაც ავადმყოფობის შემდეგ ფეხები წაერთვა, ანტიკვარიატით ვაჭრობას განაგრძობდა. გადაადგილებას იგი ხელით სამართავი ავტომობილით ახერხებდა. მას ყოველთვის ახლდა თან მისი ძაღლი, როტვეილერი, სახელად ევა.

ერთ–ერთი მგზავრობისას ქალმა გასკდომის ხმა გაიგონა, რის შემდეგაც ძრავს კვამლი აუვიდა. ქალმა სცადა მანქანიდან გადმოსვლა, მაგრამ ვერ მოასწრო ― გონება დაკარგა.

პატრონი ევამ გადაარჩინა. ძაღლმა ცეცხლწაკიდებული მანქანიდან გადმოათრია ქალი და სახიფათო ადგილს მოაცილა. ადგილზე მისული პოლიციელები სახტად დარჩნენ, ― პატრონის გადარჩენისას ევამ წინა თათები დაიწვა.